Er was een meisje met verdriet

En er is niemand de dat ziet

Want achter haar lach

Zat iets wat niemand behalve zijzelf ooit zag

Niemand liep om haar heen

En ook niemand liet haar helemaal alleen

Maar er was een ziekte die beheerste haar leven

Die ziekte wou haar geen vrolijkheid meer geven

Het was haar grootste vijand

En door die ziekte zette ze zichzelf aan de kant

Maar ze durfde het niemand te zeggen

En ook niemand uit te leggen

Ze wou zo graag zichzelf zijn

Zonder al die pijn

Maar dat kon ze niet

Want de ziekte verliet haar lichaam niet

Ze wist niet of ze nog wel wou bestaan

En niet beter van hier weg kon gaan

Ze was bang

Alles ging maar onder dwang

Ze moest dit en ze moest dat

Alleen maar omdat die ziekte haar leven bezat

Maar ze moest door

Ze wou niet dat ze deze strijd verloor

Ze wou sterk zijn

Ook al maakte de ziekte haar ontzettend klein

En ze ging strijden

Want ze wou nu niet meer lijden

Maar het strijden duurde lang

En het maakte haar ontzettend bang

Maar ze ging door

Want een leven zonder ziekte daar vocht ze voor

En nu na een lange tijd

Is ze bevrijdt

De ziekte is verdwenen

En ze staat op eigen benen

De ziekte zei vaarwel

De littekens zijn er nog wel

Maar ze is alleen de strijd begonnen

En heeft ém ook alleen gewonnen

En ze weet, er komt een dag

Op die dag komt er een lach

Achter die lach zit geen pijn

Want dan kan ze weer zichzelf zijn